​

Risale-i Nur Külliyatı;

 

Bediüzzaman Said Nursî (1877–1960) tarafından yazılmış, İslam inancını özellikle iman esasları üzerinden açıklayan bir tefsir ve düşünce eserleri bütünüdür.

Temel özellikleri

• Amaç: İmanı güçlendirmek, şüpheleri gidermek ve Kur’an hakikatlerini akla ve kalbe birlikte hitap edecek şekilde açıklamak

• Allah’ın varlığı ve birliği (Tevhid)

• Ahiret, kader, nübüvvet

• İbadetin anlamı

• İnsan, ahlak ve sorumluluk

• Bilim–din ilişkisi (özellikle akıl ve gözlem vurgusu)

Külliyatın bazı önemli eserleri

• Sözler

• Mektubat

• Lem’alar

• Şualar

• Asâ-yı Musa

• İşârâtü’l-İ’caz (tefsir niteliğinde)

Tarihsel yönü

• Eserlerin büyük kısmı tek parti dönemi ve sürgün yıllarında yazılmıştır

• Uzun süre elle çoğaltılarak yayılmış, bu da “Nur Talebeleri” vasıtası ile olmuştur.

​

Altıncı Mektup 

​

بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ  وَ اِنْ مِنْ شَىْءٍ اِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ 

سَلَامُ اللّٰهِ وَ رَحْمَتُهُ وَ بَرَكَاتُهُ عَلَيْكُمَا وَ عَلٰى اِخْوَانِكُمَا مَادَامَ الْمَلَوَانِ وَ تَعَاقَبَ الْعَصْرَانِ وَ مَادَارَ الْقَمَرَانِ وَ اسْتَقْبَلَ الْفَرْقَدَانِ 

  Gayretli kardeşlerim, hamiyetli arkadaşlarım ve dünya denilen diyar-ı gurbette medar-ı tesellilerim! 

  Madem Cenab-ı Hak sizleri, fikrime ihsan ettiği manalara hissedar etmiştir; elbette hissiyatıma da hissedar olmak hakkınızdır. Sizleri ziyade müteessir etmemek için gurbetimdeki firkatimin ziyade elîm kısmını tayyedip bir kısmını sizlere hikâye edeceğim. Şöyle ki: 

  Şu iki üç aydır pek yalnız kaldım. Bazen on beş yirmi günde bir defa misafir yanımda bulunur. Sair vakitlerde yalnızım. Hem yirmi güne yakındır, dağcılar yakınımda yok, dağıldılar. 

  İşte gece vakti, şu garibane dağlarda sessiz sadâsız, yalnız ağaçların hazînane hemhemeleri içinde kendimi birbiri içinde beş muhtelif renkli gurbetlerde gördüm: 

  Birincisi, ihtiyarlık sırrıyla, hemen ekseriyet-i mutlaka ile akran ve ahbabım ve akaribimden yalnız ve garib kaldım. Onlar beni bırakıp âlem-i berzaha gittiklerinden neş'et eden hazîn bir gurbeti hissettim. 

  İşte şu gurbet içinde ayrı diğer bir daire-i gurbet açıldı. O da geçen bahar gibi alâkadar olduğum ekser mevcudat beni bırakıp gittiklerinden hasıl olan firkatli bir gurbeti hissettim. 

 

Ve şu gurbet içinde bir daire-i gurbet daha açıldı ki vatanımdan ve akaribimden ayrı düşüp yalnız kaldığımdan tevellüd eden firkatli bir gurbeti hissettim. 

  Ve şu gurbet içinde, gecenin ve dağların garibane vaziyeti bana rikkatli bir gurbeti daha hissettirdi. 

  Ve şu gurbetten dahi şu fâni misafirhaneden ebedü'l-âbâd tarafına harekete âmâde olan ruhumu fevkalâde bir gurbette gördüm. 

  Birden fesübhanallah dedim; bu gurbetlere ve karanlıklara nasıl dayanılır, düşündüm. Kalbim feryat ile dedi: 

 
    Yâ Rab! Garibem, bîkesem, zaîfem, nâtüvanem, alîlem, âcizem, ihtiyarem. 

  Bî-ihtiyarem, el-aman gûyem, afv cûyem, meded hâhem zidergâhet İlahî! 

  Birden nur‑u iman, feyz-i Kur'an, lütf‑u Rahman imdadıma yetiştiler. O beş karanlıklı gurbetleri, beş nurani ünsiyet dairelerine çevirdiler.
 

Lisanım 

حَسْبُنَا اللّٰهُ وَنِعْمَ الْوَكٖيلُ 

söyledi. Kalbim 

فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِىَ اللّٰهُ لَٓا اِلٰهَ اِلَّا هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَهُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظٖيمِ 

âyetini okudu. Aklım dahi ızdırabından ve dehşetinden feryat eden nefsime hitaben dedi: 

 

   Bırak bîçare feryadı, beladan kıl tevekkül. Zira feryat bela-ender, hata-ender beladır bil. 

  Bela vereni buldunsa eğer; safa-ender, vefa-ender, atâ-ender beladır bil. 

  Madem öyle, bırak şekvayı şükret, çün belâbil, demâ keyfinden güler hep gül mül. 

  Ger bulmazsan, bütün dünya cefa-ender, fena-ender, heba-ender beladır bil. 

  Cihan dolu bela başında varken ne bağırırsın küçücük bir beladan, gel tevekkül kıl. 

  Tevekkül ile bela yüzünde gül, tâ o da gülsün; o güldükçe küçülür, eder tebeddül.  

 

Yirmi Birinci Lem'a 

 
İhlas hakkında  

  On Yedinci Lem'a'nın On Yedinci Nota'sının yedi meselesinden Dördüncü Meselesi iken, ihlas münasebetiyle Yirminci Lem'a'nın İkinci Nokta'sı oldu. Nuraniyetine binaen Yirmi Birinci Lem'a olarak Lemaat'a girdi. 

 Bu Lem'a lâekall her on beş günde bir defa okunmalı.  

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحٖيمِ 

وَلَا تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَ تَذْهَبَ رٖيحُكُمْ  وَ قُومُوا لِلّٰهِ قَانِتٖينَ  قَدْ اَفْلَحَ مَنْ زَكّٰيهَا  وَ قَدْ خَابَ مَنْ دَسّٰيهَا  وَلَا تَشْتَرُوا بِاٰيَاتٖى ثَمَنًا قَلٖيلًا 

  Ey âhiret kardeşlerim ve ey hizmet-i Kur'aniyede arkadaşlarım! Bilirsiniz ve biliniz: Bu dünyada, hususan uhrevî hizmetlerde en mühim bir esas en büyük bir kuvvet en makbul bir şefaatçi en metin bir nokta-i istinad en kısa bir tarîk-i hakikat en makbul bir dua-yı manevî en kerametli bir vesile-i makasıd en yüksek bir haslet en safi bir ubudiyet: İhlastır. 

 

Madem ihlasta mezkûr hâssalar gibi çok nurlar var ve çok kuvvetler var. Ve madem bu müthiş zamanda ve dehşetli düşmanlar mukabilinde ve şiddetli tazyikat karşısında ve savletli bid'alar, dalaletler içerisinde bizler gayet az ve zayıf ve fakir ve kuvvetsiz olduğumuz halde, gayet ağır ve büyük ve umumî ve kudsî bir vazife-i imaniye ve hizmet-i Kur'aniye omuzumuza ihsan-ı İlahî tarafından konulmuş. Elbette herkesten ziyade bütün kuvvetimizle ihlası kazanmaya mecbur ve mükellefiz. Ve ihlasın sırrını kendimizde yerleştirmek için gayet derecede muhtacız. 

  Yoksa hem şimdiye kadar kazandığımız hizmet-i kudsiye kısmen zayi olur, devam etmez hem şiddetli mes'ul oluruz. 

وَلَا تَشْتَرُوا بِاٰيَاتٖى ثَمَنًا قَلٖيلًا 

âyetindeki şiddetli tehditkârane nehy-i İlahîye mazhar olup saadet-i ebediye zararına manasız, lüzumsuz, zararlı, kederli, hodfüruşane, sakîl, riyakârane bazı hissiyat-ı süfliye ve menafi-i cüz'iyenin hatırı için ihlası kırmakla hem bu hizmetteki umum kardeşlerimizin hukukuna tecavüz hem hizmet-i Kur'aniyenin hizmetine taarruz hem hakaik-i imaniyenin kudsiyetine hürmetsizlik etmiş oluruz. 

  Ey kardeşlerim! Mühim ve büyük bir umûr‑u hayriyenin çok muzır manileri olur. Şeytanlar o hizmetin hâdimleriyle çok uğraşır. Bu manilere ve bu şeytanlara karşı, ihlas kuvvetine dayanmak gerektir. İhlası kıracak esbabdan; yılandan, akrepten çekindiğiniz gibi çekininiz. Hazret-i Yusuf aleyhisselâm 

اِنَّ النَّفْسَ لَاَمَّارَةٌ بِالسُّٓوءِ اِلَّا مَا رَحِمَ رَبّٖى 

demesiyle nefs-i emmareye itimat edilmez. Enaniyet ve nefs-i emmare sizi aldatmasın. 

  İhlası kazanmak ve muhafaza etmek ve manileri def'etmek için gelecek düsturlar rehberiniz olsun. 

 

BİRİNCİ DÜSTURUNUZ 

 
Amelinizde rıza-yı İlahî olmalı. 

 

Eğer o razı olsa bütün dünya küsse ehemmiyeti yok. Eğer o kabul etse bütün halk reddetse tesiri yok. O razı olduktan ve kabul ettikten sonra, isterse ve hikmeti iktiza ederse sizler istemek talebinde olmadığınız halde, halklara da kabul ettirir, onları da razı eder. Onun için bu hizmette doğrudan doğruya yalnız Cenab-ı Hakk'ın rızasını esas maksat yapmak gerektir.  

​